Ο ΑΛΕΞΗΣ ΣΤΗ ΣΟΡΒΟΝΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΡΩΒΟΥΛΗ ΝΑ ΤΟΥ ΤΑ ΧΩΝΕΙ.

Ήταν μια συνηθισμένη ημέρα στην Ευρωβουλή,

ξαφνικά ένα χαμογελαστό παιδί μπαίνει σ’ αυτή.

Τα αριστερά Ευρωπαϊκά κόμματα τον χειροκροτούσαν

ενώ τα δεξιά τον γιουχάιζαν και τον λοιδορούσαν.

Μετά το λόγο του άρχισαν οι ομιλίες των Ευρωβουλευτών 

με πολλές έντονες επιθέσεις εκ μέρους των δεξιών βουλευτών.

Ένα σφυροκόπημα συνεχές χωρίς να έχει τελειωμό

και τον Αλέξη να εκφράζει δυσαρέσκεια μ’ ένα μορφασμό.

Αυτά που άκουσε έχουν χιλιοειπωθεί 

και δε χρειαζόταν κανείς να του τα ξαναπεί,

«πελατειακές σχέσεις και διαθρωτικές αλλαγές»

πράγματα που δεν έγιναν ποτέ τόσες γενεές,

κι’ ο Αλέξης το κεφάλι του κουνούσε

όμως μέσα του πικρά μονολογούσε

«τα ξέρω όλα αυτά, με τις συνιστώσες τι να κάνω,

θέλετε με την αριστερή συνιστώσα να τα βάνω;»

Τέλειωσε επιτέλους η συνεδρίαση στην Ευρωβουλή 

και βγήκε στους δημοσιογράφους με χαμόγελο πλατύ

μα μέσα του πλέον είχε καταλάβει

ότι έπρεπε πλέον μέτρα να λάβει.

ΣΤΑ ΑΤΜ ΑΝΑΣΤΕΝΑΖΕΙ Η ΧΩΡΑ.

Κάθε ημέρα το ίδιο σκηνικό

να πρέπει στην ουρά να στηθώ.

Στην ουρά για ένα πενηντάρι

που έπρεπε να είναι εξηντάρι.

Κάτω από το ζεστό ήλιο αναρωτιέσαι

γιατί έτσι πρέπει πάντα να τυραννιέσαι,

να πληρώνεις της κάθε κυβέρνησης τα λάθη

εσύ το θύμα κι’ αυτοί τίποτα να έχουν πάθει.

Άραγε ο περιορισμός ισχύει και στη Βουλή

βγαίνει μόνο ένα εξηντάρι στα ΑΤΜ κι’ εκεί

ή οι περιορισμοί ισχύουν μόνο για το λαό

κι’ αυτοί όπως πάντα ζουν σε κόσμο διαφορετικό;

Η ώρα περνά και η ουρά αργά αργά προχωρά

κι’ αγωνιάς «όταν φθάσω στο ΑΤΜ θα υπάρχουν λεφτά»;

Να κι’ ένας παππούς που παλεύει κι’ αγωνιά,

πρώτη φορά χρησιμοποιεί κάρτα για λεφτά.

Ζητά βοήθεια έχοντας περίλυπο ύφος

κι’ ευτυχώς που οι Έλληνες έχουν ακόμη ήθος

σπεύδοντας αδιαμαρτύρητα να βοηθήσουν

και δε τους πειράζει που θα καθυστερήσουν.

Η ουρά αποτελεί κι’ αφορμή για κοινωνική ζωή

κάνοντας γνωριμίες με κυρίες που περιμένουν εκεί.

Κουβέντα στην κουβέντα ποτέ δε ξέρεις τι θα σου βγει.

Να και κάτι που με τα μέτρα του το κράτος μας ευνοεί.

«Πως καταντήσαμε έτσι» από κάποιους στην ουρά ακούς,

άλλος βρίζοντας τον Τσίπρα κι’ άλλοι πρώην πρωθυπουργούς.

Έτσι περνά αυτή η καθημερινή δοκιμασία  

ευχόμενοι μην αρχίσουν να βγάζουν δραχμές τα ταμεία.

Ο ΒΙΟΛΙΤΖΗΣ ΑΛΛΑΞΕ ΑΛΛΑ Ο ΧΑΒΑΣ ΜΕΝΕΙ Ο ΙΔΙΟΣ.

                                  (Λόγια του Γέρου του Μοριά).

Έλαμψε ο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν μ’ ένα ΟΧΙ μεγαλοπρεπές

και στο Σύνταγμα στήθηκαν χοροί, πανηγύρια και χαρές,

μα παρόλο που τα νταούλια παίζουν ζωηρά

οι αγορές δε χορεύουν ακόμη ελληνικά,

απλώς μουδιασμένες παρακολουθούν πως περεταίρω θα κινηθούν.

Θα στραγγαλίσουν την Ελλάδα οικονομικά ή θα συμβιβαστούν;

Όμως δεν υπάρχει χωρίς κόστος συμβιβασμός

κι’ αυτό θα φανεί άμεσα και οριστικώς.

Θυσιάστηκε κι’ ο Βαρουφάκης κατ’ απαίτηση των δανειστών

αλλιώς δε θα γινόταν ούτε συζήτηση  περί νέων δανεικών.

Έλεγαν ότι οι τράπεζες θ’ άνοιγαν εντός σαράντα οκτώ ωρών

μετά το θρυλικό ΟΧΙ και την υποχώρηση των τροϊκανών.

Αλί και τρισαλί όμως οι δανειστές δεν υποχωρούν 17

αν τις δημοσιονομικές μεταρρυθμίσεις δε δουν.

Μέχρι τότε κι’ αν δεχθούν να  υποχωρήσουν 

νέο μνημόνιο να υπογραφεί θ’ απαιτήσουν.

Ωστόσο οι ουρές στα ΑΤΜ μεγαλώνουν

κι’ οι πολίτες μες στη ζέστη βαλαντώνουν,

όμως ποιος να νοιαστεί για όλη αυτή την ταλαιπωρία του λαού

όταν το ΟΧΙ αναπτέρωσε την αξιοπρέπεια κι’ υπερηφάνεια αυτού;