ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΧΩΡΙΣ DEBATE ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ;

Τέλειωσε και το πολυδιαφημισμένο debate, αρχηγός προς αρχηγό,

που ήταν λίγο καλύτερο από το προηγούμενο το πολυκομματικό.

Λίγη «σάλτσα» πικάντικη εδώ κι’ εκεί για νοστιμιά

ώστε ο καθείς να τα παρουσιάσει πιο ιδανικά.

Γκριμάτσες απ’ εδώ, γκριμάτσες απ’ εκεί σε κάθε ερώτηση καυτή, 

γελάκια, αμηχανία, νευράκια, ύφος ειρωνικό για αρχή

κι’ όσο προχωρούσε ο «δημόσιος διάλογος» ως έλεγαν οι αρχαίοι

τόσο το μυαλό σου μπερδευόταν λέγοντας, μα τώρα ο καθείς τι λέει;

Ο Αλέξης πρέπει να έχει πολύ γερό νεφρό

γιατί επί δυο ώρες έπινε τόσο πολύ νερό,

λες και είχε φάει ένα ταψί σαρδέλες ή πολλά αλμυρά,

κι’ είναι απορίας άξιο πως κρατιόταν υπομονετικά.

Τώρα ξαναγυρίζουμε στις πλατείες και τους οπαδούς με σημαιάκια 

που σε κάθε αποστροφή του λόγου θα κτυπούν ζωηρά παλαμάκια,

κι’ όταν όλες αυτές οι φανφάρες θα τελειώσουν 

τότε τη γυμνή αλήθεια θα φανερώσουν.

Από Δευτέρα θ’ αρχίσουν πάλι τα γνωστά παζάρια τα κομματικά

μιας και κανένα κόμμα δε δείχνει να έχει αυτοδυναμία τελικά,

κι’ ας λένε ότι το παλιό με το καινούριο δε μπορούν να συνεργαστούν,

η εξουσία είναι γλυκιά και με τίποτα δε θα την αποχωριστούν. 

ΠΕΡΙ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ Η ΕΠΙΒΡΑΒΕΥΣΗ ΑΥΤΗΣ.

Η σιωπή είναι χρυσός λέει μια σοφή λαϊκή παροιμία

αποδεικνύοντας ότι το πότε να σιωπά κανείς έχει αξία.

Η θεία Τασία όμως από τέτοια δε χαμπαριάζει

κι’ όταν το στόμα της ανοίγει μαργαριτάρια βγάζει.

Έλεγε ότι οι πρόσφυγες λιάζονται στην ομόνοια προσωρινώς

κι’ ότι μετά εξαφανίζονται, χωρίς να γνωρίζει, μυστηριωδώς.

Είπε επίσης ότι οι πρόσφυγες θα γίνουν τουριστική ατραξιόν

λες κι’ οι τουρίστες τρελαίνονται να βλέπουν την δυστυχία αυτών.

Τώρα ζήτησε από τους κατοίκους των νησιών

να μη διαμαρτύρονται γιατί πλουτίζουν εξ’ αυτών

μιας και οι Σύριοι έχουν πολλά λεφτά

που τα ξοδεύουν στων νησιών τα μαγαζιά.

Για όλες αυτές τις ηλιθιότητες που εκστομίζει

το κόμμα της την επιβραβεύει και την υποστηρίζει.

Στην τέταρτη θέση του ψηφοδελτίου επικρατείας την τοποθετεί

ώστε να είναι σίγουρο ότι σ’ αυτές τις εκλογές θα επανεκλεγεί.

ΕΤΣΙ… ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ.

Στήθηκαν λοιπόν μπροστά στις κάμερες μακιγιαρισμένοι.

Από τη μια οι αρχηγοί αρχικά αρκετά σφιγμένοι,

από την άλλη οι δημοσιογράφοι με φαρέτρα γεμάτη

έτοιμοι βέλη να εκτοξεύσουν χωρίς ν’ αστοχήσουν κάτι.

Διάλογοι γεμάτοι αοριστίες κι’ αερολογίες,

ο ένας να κατηγορεί τον άλλο για τις αποτυχίες.

Κανείς απ’ αυτούς δεν έδειξε ένα πρόγραμμα προκοπής

να ελπίζεις, τέλος πάντων, ότι κάποια μέρα θα σωθείς.

Πάμε λοιπόν στις εκλογές, έτσι χωρίς πρόγραμμα κι’ ότι ήθελε προκύψει

με κόμματα που ούτε πώς να εξοφλήσουν τα χρέη τους έχουν ανακαλύψει,

κι’ επειδή η υπηρεσιακή κυβέρνηση αποδεικνύεται «τεφαρίκι»

παίρνοντας γρήγορες και αποφάσεις που κάνουν τη ζωή μας περδίκι

μήπως να ξεχάσουμε όλους τους αεριτζήδες

που την ψήφο μας εκλιπαρούν ως σκιτζήδες

και να διατηρήσουμε την υπηρεσιακή 

ώστε κάποιο πρόγραμμα να εκπληρωθεί;

Τεφαρίκι: (από το Τούρκικο tefarik) Στα τουρκικά έχει την έννοια

ψιλοπράγματα άνευ αξίας ενώ στα ελληνικά «πράγμα εξαιρετικής ποιότητας».

Σκιτζής: (από το τουρκικό eskici) που σημαίνει παλαιοπώλης αλλά μεταφορικά σημαίνει αυτός που είναι αδέξιος και απρόσεκτος στην τέχνη του και δεν εμπνέει εμπιστοσύνη.

Ο ΘΕΙΟΣ «ΠΑΝΟΣ» ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΕΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΜΙΚΡΟ ΑΛΕΞΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΕΙ.

Ο θείος Πάνος εκπαίδευσε παλιά τον μικρό Αλέξη

πως έπρεπε προσεκτικά το τραινάκι του να παίξει,

να το μανουβράρει χωρίς εκτροχιασμό  

και προσοχή ώστε μη καταστρέψει αυτό.  

Όμως δε φαίνεται να έπιασε τόπο η συμβουλή 

αφού το τραινάκι έφυγε στην αριστερή στροφή.

Ο άτακτος Αλέξης έσπασε τώρα το αριστερό του χέρι

κι’ ο θείος τούτη τη φορά στο νοσοκομείο τον έχει φέρει

Στο γύψο βάλανε το χέρι του για να κολλήσει  

κι’ ο θείος Πάνος προσπαθεί να τον παρηγορήσει.

Θα τον μάθει, λέει τώρα, να γράφει και με το δεξί του χέρι, 

μα ο παραλληλισμός αναμνήσεις από τα παλιά μας φέρει.  

Τι κάνει κάθε πολιτικός για λίγα ψηφουλάκια  

ακόμη κι’ ο ίδιος παίζει στα εκλογικά σποτάκια.

Βέβαια έχουν στο «θέατρο της Βουλής» εκπαιδευτεί   

κι’ ίσως είναι ο μόνος ρόλος που τους έρχεται κουτί.

ΑΥΤΟΙ ΜΑΣ ΛΕΝΕ ΠΑΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ… ΕΜΕΙΣ ΓΙΑΤΙ ΠΑΜΕ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΙΣΩ;

Τώρα όλοι λένε ότι από εδώ και πέρα πάμε μπροστά 

και προσπαθώ να θυμηθώ πότε άκουσα τέτοια ξανά.

Θυμάμαι κάποιον άλλον που έλεγε πριν χρόνια πολλά

«εμπρός για μια Ελλάδα Νέα» κι’ άλλα συνθηματικά.

Οι πολιτικοί παγκοσμίως είναι πρωταθλητές στην ψευτιά

αλλά και στις ψευτιές υπάρχουν κάποια όρια τελικά.

Τι αλλάζει τώρα και πάμε μπροστά;

Μη καταργήθηκε το μνημόνιο ξαφνικά;

Μήπως το ξέρουν αυτοί και μόνο αυτοί

και σε μας ακόμη δεν το έχουν πει;

Αλωνίζουν χωριά και πόλεις πανελλαδικά

για να φλομώσουν τον  κόσμο στην ψευτιά.

«Δεν συμβιβαστήκαμε» μας λέει το παιδί,

ζαλισμένο από το πολύ Κρητικό ρακί,

«απλά κάναμε ένα συμβιβασμό για να τα βγάλουμε πέρα»,

κι’ αν εσύ κατάλαβες τι λέει περίμενε να έρθει άσπρη μέρα.

«Δεν είμαστε εμείς οι συμβιβασμένοι»,

ναι αλλά εμείς είμαστε οι χαμένοι.

Μας λέτε ότι οι άλλοι υπέγραψαν στα τέσσερα καθισμένοι

ναι αλλά και εσείς υπογράψατε στα όρθια κορδωμένοι. 

Αντί τα κόμματα να παρουσιάζουν προγράμματα με ουσία

κονταρομαχούν για το ποιος θα καταλάβει την εξουσία.

Μήπως τελικά η ρήση του Γάλλου ντε Μέστρ είναι αληθινή 

ότι «κάθε λαός έχει τους ηγέτες που του αξίζουν» δηλαδή;  

ΑΝΑΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΛΠΙΔΑ.

Βαίνουμε ολοταχώς σε εκλογές

πριν έρθουν οι νέες φόρο-επιδρομές.

Ήδη οι συντάξεις έγιναν πλέον ελεημοσύνη

και του κάθε συνταξιούχου η ζωή του σβήνει.

Αυξήθηκε η εισφορά υπέρ της ανύπαρκτης υγείας, 

άλλη μια  αφαίμαξη, πλήγμα κατά της τρίτης ηλικίας.

Αυτά που ο Ανδρέας τα έλεγε υπερήφανα γηρατειά  

τώρα τα καταδικάζουν να ζουν μέσα στην κακομοιριά.

Άραγε μειώθηκαν και των βολευτών οι συντάξεις

ή γι’ αυτούς είναι ταμπού μη μάθεις και τους κράξεις;

Παράλληλα ο ιδιωτικός τομέας γοργά πεθαίνει

κι’ η ανεργία ολοταχώς στα ύψη ανεβαίνει.

Τίποτα όμως απ’ όλα αυτά τα κόμματα δεν αγγίζει

το μόνο που τους νοιάζει είναι το πολιτικό τους μετερίζι.

Ο ένας προσπαθεί ν’ αποδείξει ότι πάλεψε πολύ σκληρά

το ΟΧΙ να γίνει ΝΑΙ, το ΝΑΙ να γίνει ΟΧΙ, μπέρδεμα τελικά.

Το διάγγελμα της Θεσσαλονίκης έμεινε στα χαρτιά

κι’ όλες οι υποσχέσεις διαγράφηκαν μονοκονδυλιά.

Ο άλλος ότι βγαίναμε από την κρίση προεκλογικά

αλλά μας τα χάλασε η πρώτη κυβέρνηση αριστερά.

Λες και δεν ήταν φρούδες κι’ εκείνων οι υποσχέσεις

ξεζούμισαν κι’ αυτοί ότι έχεις και δεν έχεις.

Οι εξαγγελίες του Ζαππείου ήταν ανεδαφικές

αλλά και τότε οι ψηφοφόροι πίστεψαν σ’ αυτές.

Ο αντάρτης του βουνού και δραχμολάγνος φανατικός

αποσκίρτησε για να φτιάξει νέο κόμμα κι’ αυτός.

Θα πάρει μαζί του και την Αυτοκρατόρισσα Ζωή

κι’ αν μπορεί να την ανεχθεί ώρα του καλή.

Με όλα αυτά ο λαός με υποσχέσεις ζαλισμένος

κι’ από τόσους «κούφιους» πολιτικούς μπαϊλντισμένος

μια αχνή ελπίδα αναζητεί κι’ αυτός 

μπας και δει μια άσπρη μέρα τελικώς.

ΔΙΑΛΥΣΙΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΟΥΡΗ

Ο διαχρονικός Σουρής πριν πολλά χρόνια

σχολίαζε έμμετρα την καθημερινότητα

όμως αν και πέρασαν τόσα χρόνια

τίποτα δεν άλλαξε στην πραγματικότητα.

Η Ελλάς ήταν πάντα χρεωμένη

κι’ από τους πολιτικούς κακοποιημένη.

Μα ας ακούσουμε λοιπόν το μεγάλο ποιητή

τα γεγονότα ευστόχως έμμετρα να διακωμωδεί. 

                            ΔΙΑΛΥΣΙΣ

Λίγο καιρό κράτησε η Βουλή που βγήκε το φθινόπωρο του 1886 για να διαλυθεί και να προκηρυχθούν νέες εκλογές.

Κι’ εκάθησα περίλυπος εις της βουλής  τας θύρας

κι’ επάνω προς τον ουρανόν ανύψωσα τας χείρας,

και γοερώς εθρήνησα ως τον Ιερεμίαν

αυτήν την απροσδόκητον του έθνους τρικυμίαν,

ενώ αγρία γύρω μου ηχώ αντιλαλεί,

πως τα καλά καθούμενα μας φεύγει κι’ η Βουλή.

Και ήκουσα τα στόματα του πατριώτου κόσμου,

αράς κι’ αναθέματα να εκστομούν εμπρός μου,

κι’ ερώτησα μονάχος εν απορία τόση

γιατί και πως διάλυσιν ο βασιλεύς να δώση.

Κι’ οι μέν κι’ οι δε μ’ απήντησαν με χέρια σταυρωμένα:

«Βασιλική διαταγή και τα σκυλιά δεμένα».

Κι’ εκάθησα περίλυπος προ του βουλευτηρίου

κι’ είδα βουλευτών μορφάς ως είδους σουδαρίου,

και είδα να δαγκώνονται οι τόσοι πατριώται

και τας περιφερείας των να ξύνουν πότε πότε.

Και τέλος πάντων έσκουξα «ο βασιλεύς μας ζήτω,

και η επάρατος Βουλή ευθύς διαλυθήτω».

Νοέμβριος 1886.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:- Σουδάριο= ένδυμα των μοναχών (Το κουκούλιο του εικονίζει το σουδάριο κι έτσι όλος ο μοναχός μιμείται με το σχήμα του τον σταυρωθέντα Δεσπότη του, ο oποίος πέθανε και τυλίχτηκε στα σπάργανα και στο σουδάριο).