Ο ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΕΥΡΩΒΟΥΛΕΥΤΗΣ…ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΗΓΟΡΗΘΕΙ ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΒΙΑΣΤΗΣ.

Το αριστερό ηθικό πλεονέκτημα κατέρρευσε με κρότο.

Ένας συριζαίος ευρωβουλευτής του έβαλε μπουρλότο.

Άρχισαν τα, δε ξέραμε, μα μόλις το μάθαμε

ακαριαία αντιδράσαμε και τον «φάγαμε».

 

Οι «δημοκρατικές» δυνάμεις έθαψαν το θέμα βαθιά

προστατεύοντας τον Αλέξη από μια τέτοια λαβωματιά.

Μα ο πρόεδρος το γνώριζε μια χαρά

απλώς παρίστανε την πάπια πολύ καλά.

 

Ξεχύθηκαν τα στελέχη του Σύριζα το θύμα να φάνε,

την ηθική της δικηγόρου ν’ αμφισβητήσουν πάνε.

Στη χαβούζα των κοινωνικών μέσων λάσπη πετούν

με αναρτήσεις βρώμικες σαν τα μυαλά που κουβαλούν.

 

Μάνες που έχουν κόρες βωμολοχούν και λασπολογούν,

αλήθεια, τι θα έκαναν αν στις κόρες τους αυτά συμβούν;

Αν αυτά ένας Ευρωβουλευτής της ΝουΔου είχε κάνει

τις τάχα-αριστερές οργανώσεις ποιος τις πιάνει!

 

Απανωτές συναυλίες αλληλέγγυων καλλιτεχνών,

το MeToo θα ξεχύνονταν στους δρόμους αναφανδόν.

Ο Αλέξης θα κατέθετε στον πρωθυπουργό ερωτήσεις

κι’ η νεολαία ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή θα έκανε εφορμήσεις.

 

Όταν στους αντιπάλους λάσπη πετάς

κάποια στιγμή κι’ εσύ στη μούρη θα φας.

Με Πολάκη, Αντώναρο και Μιθριδάτη ματαιοπονεί

κι’ ας ονειρεύεται ότι το κόμμα του πρώτο θαρθεί.

 

ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΜΕ ΚΑΦΕ…ΈΤΣΙ ΓΙΑ ΠΙΟ ΚΥΡΙΛΕ.

Καλύτερο στέκι για συγκέντρωση δεν μπορούσε να βρει!

Μέχρι τώρα παραμύθια έλεγε χωρίς καφέ να προσφερθεί.

Σκέφτηκε, αν αυτά συνοδεύονται και με καφέ

ίσως τα παραμύθια μου να είναι πιο κυριλέ.

 

Στο καφέ, άρχισε ο Αλέξης παραμύθι να εξιστορεί

για μια χώρα που λεγόταν Ελλάδα κι’ ήταν μικρή.

Κυβερνούσε ένας πρίγκηπας σαν να ήταν βασιλιάς

και συνέχισε να διηγείται το παραμύθι του με μιας. 

 

Βέβαια αυτά που έλεγε ήταν η δική του εμπειρία,

όταν κυβερνούσε αυτός  μια ολόκληρη τετραετία,

αλλά όταν είσαι φημισμένος, καλός παραμυθάς

τότε ξέρεις πως υπέρ σου τα γεγονότα να γυρνάς.

 

ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ…ΚΙ’ ΟΙ ΥΠΟΣΧΈΣΕΙΣ ΠΟΛΛΕΣ.

Για τους ψηφοφόρους η καλύτερη εποχή

πριν η εκλογική ψήφος στην κάλπη ριχτεί.

Τα κόμματα τάζουν λαγούς με πετραχήλια

μ’ άλλο τι σκέφτονται κι’ άλλο τι λεν τα χείλια.

 

Ο Αλέξης, ως συνήθως, υπόσχεται πολλά,

μα όταν είσαι αντιπολίτευση τάζεις αδρά.

Αν εκλεγεί, το γνωστό παραμύθι θα ειπωθεί,

ότι δηλαδή «παραλάβαμε καμένη γη».

 

Ο Νικολάκης τα μπούτια του έχει μπλέξει

μιας κι’ άρνηση συνεργασίας έχει επιλέξει.

«Ούτε Τσίπρα ούτε Μητσοτάκη θέλω να ξέρω,

εγώ μόνο διψήφιο ποσοστό θέλω να φέρω,

 

απλά το ρόλο του μπαλαντέρ να παίξω,

τον άγνωστο «Χ» πρωθυπουργό να διαλέξω».

Το ΚΚΕ σταθερά στο πέντε, έξη τα εκατό,

το ότι δε θέλει να κυβερνήσει είναι γνωστό.

 

Το κυβερνών κόμμα είχε πολλές ατυχίες

κρίσεις διεθνείς οικονομικές και επιδημίες.

Άραγε αν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ θα τα έβγαζε πέρα

ή ως συνηθίζει θα πουλούσε κοπανιστό αέρα;

 

Οι νέοι θα επηρεάσουν που η πλάστιγγα θα γείρει

αν ο θυμός κι’ η παρόρμηση τους παρασύρει.

Ο ψηφοφόρος ας μετρήσει τα έργα του καθενός

κι’ ας αποφασίσει ποιον άξιο θα κρίνει αυτός.

 

Το παράδειγμα των προγόνων μας ας ακολουθήσουμε.

Δυοῖν κακοῖν προκειμένοιν τὸ μὴ χεῖρον βέλτιστον

Μεταξύ δύο κακών, το λιγότερο κακό είναι προτιμότερο

 

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ …ΣΤΟ ΜΑΝΤΡΙ, ΑΡΑΓΕ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΛΟ ΘΑ ΤΟΥ ΒΓΕΙ;

 

Ο αψής Κρητικός έκανε πίσω ολοταχώς

ή μήπως το σκηνικό στήθηκε επιμελώς;

Εκεί που ήταν κόκκινη κάρτα να φάει

τα ζύγισε ο Άλεξ και λέει «άσε δεν πάει».

 

Αν φύγει ο Παυλάρας θα χάσω ψηφουλάκια

μιας και τα κουκιά δε βγαίνουν θα τα κάνω πλακάκια.

Πάλι στα ψηφοδέλτια θα είναι ο Κρητικός

κι’ ούτε γάτα ούτε ζημιά όπως λέει ο λαός. 

 

Το άνοιγμα προς την κεντροαριστερά  πάει,

όνειρο έμεινε, αντί τα μούτρα του να φάει.

Με μια σπαραξικάρδια επιστολή το θέμα έκλεισε

μα με τις δικαιολογίες του μόνο συριζαίους έπεισε.

 

τα κάνω πλακάκια=Κάνω συμφωνία με κάποιον, συνήθως για να βλάψουμε, να κοροϊδέψουμε ή να νικήσουμε κάποιον τρίτο. Έχει υποστηριχθεί ότι προέρχεται από το ομώνυμο παιχνίδι της τράπουλας, στο οποίο δύο συμπαίκτες κανονίζουν έτσι τα «κοψίματα» των χαρτιών ώστε να χάνει πάντοτε ο τρίτος συμπαίκτης.

 

ΚΑΙ ΤΟ OSCAR ΚΟΜΠΙΝΑΣ ΚΑΙ ΑΝΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑΣ GOES TO…ΟΣΕ, ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ «ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΦΑΓΟΠΟΤΙ».

 

Κάθε μέρα που περνάει μετά το δυστύχημα των Τεμπών

όσα βγαίνουν στη φόρα απαιτούν την απόδοση ευθυνών.

Διάλογοι μεταξύ σταθμαρχών καλοί για καφενείο

κι’ όχι για μια θέση ευθύνης σε σταθμαρχείο.

 

Βάλανε τον άπειρο σταθμάρχη σε θέση κλειδί

γιατί οι «παλιο-σειρές» ήθελαν άδεια εορταστική.

Ο επιθεωρητής πήρε άδεια αναρρωτική «μαϊμού»,

κι’ ο άλλος την κοπάνησε για σουβλάκια του παιδιού.

 

Η «ψωροκόσταινα» έχει το μικρότερο δίκτυο σιδηροδρομικό

σε όλη την Ευρώπη, το πιο ακριβό και το πιο προβληματικό.

Η κατάσταση αυτή ευνοούσε κόσμο και κοσμάκη,

γιατί δεξιά κι’ αριστερά έπεφτε ζεστό παραδάκι.

 

Σταθμάρχες συνταξιούχοι ανοίγουν το στόμα και μιλούν,

γιατί αυτοί πλέον τώρα δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν.

Τον ΟΣΕ οι συνδικαλιστές, με το έτσι θέλω, τον διοικούν

και βρήκαν το μέλι και την κουτάλα τους βουτούν.

 

Κλοπές σιδηροδρομικού υλικού επί σειρά ετών

με τους Ρομά ν’ αλωνίζουν με την ανοχή αυτών.

Όλα αυτά βγαίνουν στην επιφάνεια ενός οργανισμού,

για φανταστείτε τι γίνεται στο δημόσιο απανταχού!

 

Απανταχού (αρχαιοπρεπής έκφραση)=παντού σε όλα τα μέρη.

«ΠΑΜΕ ΚΙ’ ΟΠΟΥ ΒΓΕΙ» , ΕΤΣΙ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ ΠΟΛΛΟΙ.

 Σ’ αυτή τη χώρα που ζούμε πρέπει ένα ατύχημα να συμβεί

για το κράτος των 92 δισεκατομμυρίων να δραστηριοποιηθεί.

Όπως κάποιος είπε το 112 πρέπει να κτυπά κάθε μέρα

να μας προειδοποιεί ότι ζούμε με κίνδυνο μέρα, μέρα.

«ΠΑΜΕ ΚΙ’ ΟΠΟΥ ΒΓΕΙ» , ΕΤΣΙ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ ΠΟΛΛΟΙ.

«Πάμε κι’ όπου βγει», είπε ο μηχανοδηγός,

ξεκινώντας ταξίδι χωρίς να υπάρχει γυρισμός.  

Ο σταθμάρχης μπέρδεψε τα κλειδιά

στέλνοντας τα τραίνα σε λάθος τροχιά.

 

Νεαρά παιδιά που γυρνούσαν από διακοπές,

οι περισσότεροι από αυτούς ήταν φοιτητές,

γεμάτοι όνειρα κι’ ελπίδες για τη ζωή

θάφτηκαν στα συντρίμμια στη γραμμή.

 

Χρειάζεται ένα ατύχημα να μας ταρακουνήσει

κι’ υπεύθυνους κι’ ανεύθυνους να ξυπνήσει;

Ποιος άφησε άπειρο σταθμάρχη να διοικήσει

χωρίς έμπειρο δίπλα του να τον καθοδηγήσει;

 

Γιατί χωρίς ασφαλιστικές δικλίδες τα τραίνα να λειτουργούν

και πανάκριβα συστήματα εγκαταλελειμμένα ν’ ατονούν;

Γιατί συμμορίες ελεύθερα τα καλώδια να ληστεύουν

κι’ αυτά τα συστήματα ασφαλείας ν’ αχρηστεύουν;

 

Τώρα ο σταθμάρχης σαν Ιφιγένεια θα «θυσιαστεί»,

μα για όλους τους άλλους η ευθύνη θα παραγραφεί;

Πολλά τα ερωτήματα που ΠΡΕΠΕΙ ν΄ απαντηθούν

αλλιώς το «πάμε κι’ όπου βγει» κάποιοι θα ξαναπούν.

ΑΠΟΚΡΙΕΣ 2023

 Οι απόκριες εφτασαν

και σε δίλημμα μ’ έθεσαν,

πώς πρέπει να ντυθώ

τι να μασκαρευτώ;

 

Να ντυθώ φοροφυγάς;

Δεν έχω φίλους βολευτάς.

Μήπως υπουργός να ντυθώ;

Θα γιαουρτωθώ πριν κινηθώ.

 

Μήπως ποδοσφαιρικός παράγων;

Στη φυλακή θα καταλήξω άγων.

Τράγκας να ντυθώ;

Offshore δεν έχω εγώ.

 

Μήπως βολευτής να ντυθώ;

Δεν έχω Ελβετικό λογαριασμό.

Μήπως λαμόγιο να ντυθώ;

Δεν έχω μίζα να δώσω εγώ.

 

Σύμβουλος υπουργού

και παχυλού μισθού;

Δεν γνωρίζω κανένα

να προσλάβει εμένα.

 

Χάρος να ντυθώ;

Ούτε να το σκεφτώ,

μήπως φτάσω στη βουλή

κι’ αρχίσω θερισμό εκεί .

 

Εργαζόμενος να ντυθώ

τρύπιο παντελόνι να φορώ

ή συνταξιούχος να ντυθώ

γυμνός τελικά να περπατώ;

 

Τι στολή να διαλέξεις

τι μάσκα να φορέσεις

όταν ανταγωνιστές μας

είναι οι βολευτές μας;